เมื่อเช้านั่งกินข้าวกับคนแปลกหน้า เขาเป็นนักขายประกันชั้นครู มีหน้าที่ฝึกอบรมคนอื่น เขาขายความคิดที่จะช่วยปลดหนี้ประชาชนด้วยวิธีประกันของเขา โมเดลที่เขาอธิบายให้ผมฟังนั้นน่าสนใจอย่างยิ่ง ผมคิดในใจว่าถ้าคนเป็นหุ่นยนต์ เป็นตุ๊กตา เป็นตัวหมากรุก หรือเป็นคนดีในอุดมคติ ข้อเสนอของเขาจะต้องได้ผลเต็มร้อยอย่างไม่มีข้อสงสัย
แต่เหตุที่ความคิดดีๆและความตั้งใจดีๆของเราใช้ไม่ได้ผลกับคนอื่นหรือแม้กับตัวเราเอง เพราะมาเจอกับ “อุปนิสัย” ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัว ไม่เพียงเท่านั้น ในตัวคนยังมีสิ่งที่อ่อนและแข็งไปกว่านั้นอีก นั่นคือ นิสัย และ สันดาน นี่คือต้นเหตุภายในที่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มาเกี่ยวข้องกับคน ยุ่งเหยิงซับซ้อนขึ้น ไม่เคยง่ายอย่างที่คิด ซึ่งก็ตรงตามความหมายของคำว่า “คน” ที่แปลตรงตัวว่า ทำให้ปนกันยุ่ง ถ้าจะให้หายยุ่งก็ต้องอดทนและพยายามคนแล้วคนอีกจนกว่าจะเข้ากันเป็นเนื้อเดียวโน่นแหละครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น